Ania Liesting

Ania haar wiegje heeft in Polen gestaan. Daar is ze in 1978 geboren. Haar meisjesnaam is Przybylska – probeer ‘m maar niet uit te spreken. 😉 In 2003 is ze voor de liefde – hoe romantisch – naar Nederland verhuisd. Marcel en Ania zijn nu 13 jaar getrouwd en hebben samen een zoon Ryan. Lomm, een dorpje in Noord-Limburg, is waar hun thuis is. Alhoewel ze zich ook heel prettig en thuis voelt in haar fotostudio…

Waarom fotografie?
Fotografie betekende altijd al heel veel voor me. Niet per se de foto’s maken, maar wel kijken naar foto’s. Als klein meisje dook ik vaak in de oude albums van mijn oma, thuis in het Poolse Ostrów Wielkopolski. Ik maakte vele reizen door de tijd. Magische momenten waren dat. Als ik niet ‘op reis’ was, maakte ik wel tekeningen. Honderden. Ik hield van creëren van beeldende kunst.

Heb je een fotografie-opleiding gedaan?
Ja, ik heb in 2019 Photographic Design afgerond. Aan het begin fotografeerde ik vooral om mensen blij te maken: families, gezinnen en vriendengroepen. Maar na verloop van tijd was ik steeds meer op zoek naar diepgang. De opleiding heeft me daarbij geholpen om mijn eigen weg in te vinden. Ik wilde mensen niet meer alleen blij maken, maar ook echt iets vertellen. Nu kan ik moeilijke kwesties met fotografie bespreekbaar maken en mezelf makkelijker uiten. Foto’s zijn een krachtige taal die mensen met elkaar kan verbinden en die

Waarom SGoolfotografie?
Sgoolfotografie is zoooooooo anders dan de schoolfoto’s die ik ken(de)! En hier gaat het me niet om de ‘technische’ kwaliteiten, die natuurlijk ook belangrijk zijn.
Bij Sgoolfotografie gaat het om authenticiteit. Om het kind zoals het is: stoer of verlegen… gewoon prachtig zichzelf. Dit geeft me energie. Ik word erg blij van deze foto’s en ook trots dat ik de kinderen, zo puur,  jong en mooi voor altijd vast kan leggen. 

Wat doe je als je niet aan het fotograferen bent?
Fotografie is mijn leven geworden en ik ben daarmee eigenlijk altijd mee bezig. Niet direct door foto’s maken door het kijken… Je ziet zoveel fantastische dingen, hoe het licht valt, emoties, kaders… Soms droom ik ervan dat mijn ogen foto’s kunnen maken, want tijdens elke ontmoeting zie ik zoveel prachtige beelden die net zoveel zeggen als (en soms zelfs meer dan) het verbale verhaal…

Hoe combineer je je gezin met je onregelmatige werk als fotograaf?
Daar werk ik continue aan. Ik houd enorm van mijn gezin, maar regelmatig verlies ik mezelf in het werk. Het is een uitdaging om een balans hierin te vinden…
Hoe zie je jezelf graag over 10 jaar?
Ik leer om vooral hier en nu te zijn… in 10 jaar kan veel gebeuren…