Lisette Leijenhorst is 45 jaar en getrouwd met Jan Willem. Samen hebben ze een zoon,Jochem, van 12 en een dochter, Dominique, van 10 jaar. Ze wonen in Nederhorst den Berg. Ze vindt het heerlijk om buiten te zijn. Ze is dol op kamperen en wandelen in de bergen. Ze is een fanatiek volleybalster geweest. Door een knieblessure is hier helaas een einde aan gekomen. Haar dochter heeft het stokje van haar moeder overgenomen.

Welke opleiding heb je gedaan?
Ik heb de studie HTS-Informatica gedaan. Ik kom oorspronkelijk uit de IT-wereld, iets heel anders dan fotografie. Naast de Basisopleiding Fotograaf aan de Fotoacademie heb ik ook diverse cursussen fotografie en workshops gevolgd en ben ik veel meegelopen met fotografen. En uiteraard heel veel oefenen!

Wanneer is jouw passie voor fotografie begonnen?
Al jarenlang was ik werkzaam in de IT. Maar creatief bezig zijn en fotograferen heb ik altijd al heel leuk gevonden. Ik was altijd de persoon met een camera bij uitjes, feestjes en vakanties. Een foto is iets bijzonders, het legt een moment vast. Elk moment is bijzonder en uniek. Hoe leuk is het niet om foto's terug te kijken, om ervaringen te delen met vrienden en familie. Maar ook om van jaren geleden foto's terug te zien van je kinderen, om te zien hoe snel ze groot worden en zich ontwikkelen. Mensen blij maken met mooie beelden, daar doe ik het voor.

Hoe promoot jij jezelf?
Tot nu toe krijg ik veel werk dankzij mond-tot-mondreclame. Uiteraard heb ik een website en gebruik ik Facebook en soms Instagram en Twitter. Maar het leukste vind ik dat mensen die blij zijn met mijn werk dit aan vrienden doorvertellen. Dat werkt toch wel het beste.

Je fotografeert ook op evenementen. Iets heel anders dan studiofotografie. Wat vind je het leukste en waarom?
Evenementen zijn leuk en altijd speciaal. Voor de organisatie leuk als naslagwerk, maar voor de mensen die aanwezig waren ook leuk om terug te zien. Daarnaast is het ook altijd gezellig. Maar het maken van portretten vind ik toch echt het leukste. Vooral kinderen met hun spontaniteit. De meeste kinderen zijn nog zo open en puur. Volwassenen zijn vaak kritisch over hun eigen foto’s, bij kinderen speelt dat veel minder. Ze zijn denk ik ook meer gewend doordat ze filmen en fotograferen met allerlei apps.

Hoe ben je bij Sgoolfotografie terecht gekomen?
Jaren geleden leerde ik Ilona kennen via Familiefotografie. Ik vond het zo leuk om te zien hoe zij in de studio aan het werk was. Een eigen (mobiele) studio werd een feit. Via de school van mijn kinderen kwam ik opnieuw Ilona tegen voor Sgoolfotografie. Deze vorm van fotograferen sprak mij erg aan. Zo anders dan we gewend waren. Toen ik hoorde dat ze fotografen zocht heb ik geen moment getwijfeld en heb ik gelijk contact opgenomen. Wat een geweldig team is het inmiddels geworden, met zulke mooie eindresultaten.

Waarom schoolfotografie?
Eigenlijk is het vanzelf zo gelopen. Ik ben dol op kinderen fotograferen, en waar vind je de meeste kinderen? Uiteraard op scholen. Hoe leuk is het om zoveel verschillende kinderen voorbij te zien komen, allemaal mooi op hun eigen manier.

Wat zit er in je tas?
Ik heb 2 x Nikon D800, een flitser en drie soorten lenzen (14-24, 24-70 en 70-200). Daarnaast natuurlijk geheugenkaartjes, batterijen, mijn mobiele telefoon, een lens-buddy (zo'n gezellig gehaakt beestje voor om de lens heen, leuk voor de kids), een flesje water en mijn visitekaartjes. Voor schoolfotografie komen daar nog wat tassen bij met lampen, statieven, achtergrondsysteem, achtergrondrol, verlengsnoeren, e-reader voor de QR-codes (voor het online-bestelsysteem) en niet onbelangrijk de snoetenpoetsers.

Als fotograaf moet je flink investeren. Hoe heb jij het in het begin aangepakt?
Klopt, het is geen goedkope job. Ik heb het stap voor stap opgebouwd. In eerste instantie had ik een eenvoudige studio-set maar wel met een mooie Nikon-D800. Later is mijn losse flitser erbij gekomen. Toen fotografie wat serieuzer werd, heb ik een reserve 2e D800 aangeschaft. Later, toen Sgoolfotografie echt in beeld kwam heb ik ook een nieuwe flitsset aangeschaft. Prachtige kwaliteit lampen met veel meer mogelijkheden en uitermate geschikt als mobiele studio. Alles bij elkaar opgeteld is het een behoorlijke investering.

Met wie zou je nog graag willen werken?
Ik heb niet echt een groot voorbeeld waar ik nog een keer graag mee zou willen werken. Wel heb ik nu via Sgoolfotografie ineens heel veel leuke nieuwe collega's. Ik zou graag met iedereen wel een keer samen willen werken. Met een aantal is dat inmiddels al gelukt. Enorm leerzaam en gezellig.

Hoe ga je om met kinderen die absoluut niet op de foto willen?
Dat blijft lastig. Forceren en dwingen werkt zeker niet. Beter is om vertrouwen te krijgen door persoonlijk contact. Je hebt pubers die echt niet willen, maar je hebt ook kindjes die het heel eng en spannend vinden. En dan ook nog van die felle flitsen in je ogen... Door ze even naast je te laten zitten en mee te laten kijken zien ze dat klasgenootjes het ook kunnen. Zo wennen ze vaak snel en maak je alsnog de mooiste, schattigste foto's. Tja, en als ze echt niet willen? Dan houdt het gewoon op!

Wat is het leukste dat je ooit hebt meegemaakt in fotografie?
Er zijn zoveel leuke en mooie momenten, elke keer is het weer een belevenis. Toch wil ik wel een schattig momentje noemen. Op een school was er een klein meisje aan de beurt, ze vroeg of ik haar pleister van haar oog wilde halen voor de foto (dit was ook zo met haar ouders afgesproken). Toen ik de pleister heel voorzichtig had verwijderd, klaar voor haar ' fotoshoot' , zei ze: "Ik wil er graag eerst een kusje op!". Ik mocht haar dus eerst een kusje op haar oog geven, voordat ze op de foto ging. Zo schattig! Dan smelt je helemaal.